Αστροπίνα

2009-10-24T17:32:00.000+03:00

Πως φτιάχνονται τα σύννεφα

2009-10-23T01:14:00.001+03:00

Γιορτή (βιβλίου στην Ανάβυσσο)

2009-10-22T00:58:00.002+03:00

Αέναος Στοχασμός

2009-10-21T15:25:00.010+03:00

Άλλη μια μέρα...

2009-04-09T02:02:00.011+03:00

Συνέχεια του παιχνιδιού «Πες μου μια ιστορία, δίχως τέλος» από το blog Λίμνες μενεξελί στη διεύθυνση http://limnesmenexeli.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

Μόλις είχε χαράξει και ήμουν ήδη στο δρόμο για το λεωφορείο. Μπροστά μου το γνώριμο πεζοδρόμιο με τις νερατζιές του άψογα στοιχισμένες. Στο μυαλό μου τριγυρνούσαν τα όσα πρέπει να κάνω και τα όσα πρέπει να μου κάνουν σήμερα.

"Ήταν πρωί τ' Αυγούστου
κοντά στη ροδαυγή
βγήκα να πάρω αγέρα
στην ανθισμένη γη..."

Τώρα μάλιστα, αν φαντάζεσαι τον εαυτό σου σαν το Γελαστό Παιδί είσαι έτοιμος να κάνεις κάτι που θα βαράς το κεφάλι σου αργότερα. Αυτό το κάτι ήρθε τελικά μόλις αντιλήφθηκα πως μια νερατζιά έλειπε και η θέση της ήταν κενή.

"Κενή; Να το τολμήσω;" σκέφτηκα. "Αν θελήσεις να ζήσεις αδιάφορα, σαν το δέντρο, μπορεί κανείς να σε κατηγορήσει;"

Πριν προλάβω να το σκεφτώ άρχισα να πετάω τα ρούχα μου. Τι δέντρο θα ήμουν με τα ρούχα της δουλειάς; Το χώμα ήταν μαλακό. Έβγαλα τα παπούτσια μου και έχωσα τα πόδια μου μέσα του. Αχ, τι ωραία! Το επόμενο μισάωρο κύλισε ήρεμα και άρχισα να φχαριστιέμαι τη νέα μου, φυτική, υπόσταση. Κανά δύο σκυλάκια που με χρησιμοποίησαν δε με πείραξαν καθόλου. Αδιαφορούσα πλέον για τα πάντα.

Δυστυχώς όμως τα πάντα δεν αδιαφορούσαν για μένα. Για να μην πολυλογώ όχι μόνο με κατηγόρησαν που θέλησα να ζήσω σαν δένδρο αλλά όρισαν και δικάσιμο.

Οι αμβλυμένες πια δεντρικές αισθήσεις μου δε μου επέτρεψαν να καταλάβω τις κατηγορίες. Μήπως το φύλλωμά μου δε ήταν αρκετά πυκνό ή μήπως έφταιγε που το χρώμα του κορμού μου ομολογουμένως είναι ένα άρρωστο ροζ-κρεμ αντί για υγιές πράσινο; Κι όμως εγώ νοιώθω πως είμαι μια χαρά δέντρο και έχω πολλά να προσφέρω. Αν τα δέντρα είχαν φωνή θα βροντοφώναζα:

"Μη κρίνετε το βιβλίο από το εξώφυλλό του."

Σκοπός και οδηγίες του παιχνιδιού.

Σίσσυφος

2009-03-15T02:03:00.015+02:00

Συνέχεια του παιχνιδιού «Πες μου μια ιστορία, δίχως τέλος» από το blog Senile Decay στη διεύθυνση http://sendec.blogspot.com/2009/03/blog-post_13.html.

Ποτέ ένα κομμάτι του παζλ, δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και αλήθεια και ψέμα.

Ναι καλά! Φαντάζομαι πως θεωρητικά θα ισχύει και μάλιστα θα μπορούσες να στήσεις ατελείωτες φιλοσοφικές συζητήσεις επί του θέματος. Πρακτικά όμως;

Κάθομαι στο αμπάρι ενός παλιού φαλαινοθηρικού στο Όσλο, πίνω ούζο και χαζεύω μέσα από τη τζαμαρία το παιχνίδισμα του φεγγαριού στη θάλασσα. Το αξιοσημείωτο είναι πως αυτά είναι τα λιγότερο παράξενα που μου συμβαίνουν.

Το φαλαινοθηρικό είναι ένα παμπάλαιο σκαρί, άψογα συντηρημένο και μετασκευασμένο σε μπαρ. Ο ιδιοκτήτης, άνθρωπος διορατικός, πρόλαβε και το έκανε μπαρ πριν το βάλουν σε κάποιο μουσείο. Η ιδιότητα του μπαρ δικαιολογεί και τη τζαμαρία που δύσκολα θα την είχαν προβλέψει οι αρχικοί "συμπαθείς" χρήστες του πλοίου. Οι συχνές διακοπές των Σκανδιναυών στη Μεσόγειο εξηγούν και το ούζο.

Μακάρι να μπορούσες να εξηγήσεις το ίδιο εύκολα έστω και εκ των υστέρων τα όσα παράξενα συνέβησαν ή το χειρότερο πρόκειται να συμβούν.

Το χέρι μου ψάχνει κάτι στη δεξιά μου τσέπη. Μόλις το βρίσκει το σφίγγει για να βεβαιωθεί ότι δε θα του φύγει. Αμέσως νοιώθω λίγο κουτός και στριφογυρίζω νευρικά και με ενοχές το αντικείμενο. Μετά το ακουμπάω πάνω στο τραπέζι. Είναι μια μικρή σταχτιά αχοιβάδα ή κάποιο άλλο είδος οστράκου. Πού να ξέρω. Δείχνει ασήμαντη και σίγουρα θα την πατούσες και θα την έσπαγες χωρίς να το σκεφτείς. Κι όμως γύρω από αυτή περιστρέφεται όλη η ύπαρξή μου, όλο το σύμπαν μου, αν το θέλετε.

Παραγγέλνω άλλο ένα ούζο. Αισθάνομαι πολύ όμορφα και ζεστά εδώ. Ταιριάζω σε αυτή τη ζωή, σε αυτό το κόσμο, σε αυτό το μπαρ τέλος πάντων. Δεν τρέφω όμως αυταπάτες. Έξω περιμένει η Δοκιμασία. Γαλήνια, μαγευτική και γεμάτη υποσχέσεις για καινούργιες ανείπωτες φρίκες.

Όσο κι αν σας ξαφνιάσει, με ξέρετε πολύ καλά. Ή μάλλον ξέρετε την ιστορία μου. Εδώ και κάμποσα χρόνια, στάσου να τα μετρήσω... αμέτρητα, οι Θεοί ή ο Θεός ή όπως τον πιστεύει ο καθένας σας, με βασανίζουν. Αρχικά οι δοκιμασίες ήταν επίπονες βέβαια αλλά αρκετά απλές. Να κουβαλήσω για παράδειγμα έναν τεράστιο βράχο στη κορυφή ενός βουνού και μόλις φτάσω αυτός να κυλήσει κάτω και να πρέπει να τον ανεβάσω ξανά και ξανά.

Αποδείχτηκε ότι έχοντας άπειρες ευκαιρίες επανάληψης αργά ή γρήγορα πετύχαινα το σκοπό μου όσο δύσκολος κι αν ήταν. Εύρισκα τότε τη λύτρωση; Όχι. Αυτόματα έπρεπε να περάσω ένα νέο, δυσκολότερο και όλο και πιο ευφάνταστο μαρτύριο. Η πραγματική μου καταδίκη ήταν ο αιώνιος κύκλος των δοκιμασιών και όχι ο αιώνιος κύκλος μιας και μόνο απλοϊκής δοκιμασίας όπως μάθατε στο σχολείο. Το όνομά μου, Σίσσυφος.

Η τελευταία απαίτηση ήταν να φτιάξω ένα παζλ μιας παραλίας. Μόνο που δεν πρόκειται για μια εικόνα παραλίας κομμένη σε μικρά μικρά κομματάκια ως συνήθως. Μιλάμε για μια πραγματική παραλία με τα αμέτρητα βοτσαλάκια της και τις αμέτρητες, τι άλλο, αχοιβάδες. Για να υπάρχει και λίγο ενδιαφέρον, πρέπει να τη φτιάξω μάλιστα στη μορφή που ήταν στις εικοσιδύο Σεπτεμβρίου του δύο χιλίαδες τρία. Η εν λόγω παραλία στέκεται έτοιμη λίγα μέτρα μπροστά μου από την άλλη μεριά της βιτρίνας του μπαρ. Έτοιμη; Όχι ακόμη. Το τελευταίο κομμάτι του παζλ, μια σταχτιά αχοιβάδα, κάθεται ανέμελα πάνω στο τραπέζι μου. Κάποιος τουρίστας από την Ελλάδα την είχε πάρει μαζί του για να τη χαρίσει στην αγαπημένη του. Μπράβο! Δε μπορούσες να της αγοράσεις της κοπέλας ένα άρωμα ή ένα ρούχο;

Τίποτε δε μαρτυρά τον τιτάνιο κόπο που έχει καταβληθεί, για να βρίσκεται αυτή η παραλία εκεί και απλά να περιμένει την τελευταία της αχοιβάδα. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να σηκωθώ, να κάνω καμμιά δεκαριά, πολύ-πολύ προσεκτικά βήματα και να ολοκληρώσω το παζλ. Και μετά τι; Μου έχει δοθεί η ελπίδα ότι κάποια μέρα θα λυτρωθώ. Λες να είναι αυτός ο τελευταίος κύκλος; Κι αν δεν είναι; Φτου κι απ’ την αρχή! Πρέπει να συνεχίζω να παλεύω. Αυτό κάνω αμέτρητα χρόνια.

Είναι όμορφα όμως εδώ. Παντού όμορφο σκαλισμένο ξύλο, γλυκιά μουσική, ζεστούλα, καλό ποτό και ακόμη καλύτεροι φίλοι, ένα πανέμορφο φεγγάρι πάνω από τη πάντα θεϊκή θάλασσα και μια κοπέλα να με περιμένει. Μια ολόκληρη ζωή. Όλα αυτά θα χαθούν, αν βάλω το τελευταίο κομμάτι. Θα αντικατασταθούν από κάτι ξένο, ένα νέο σκληρό, απάνθρωπο μαρτύριο. Πόση αλήθεια μπορεί να έχει το τελευταίο κομματάκι ενός παζλ, όσο σωστά κι αν τοποθετήθηκε, όταν αυτό το ίδιο το παζλ θα αναιρεθεί και θα γίνει ένα ψέμα τη στιγμή της ολοκλήρωσής του;

Περίεργες σκέψεις γυρνούν στο κεφάλι μου. Σκέψεις που θα ήταν αδιανόητες, όσο μοχθούσα να ολοκληρώσω το έργο μου. Τότε είχα βάλει κάτω το κεφάλι και απλά δούλευα. Σκέψου όμως να φύγω απόψε χωρίς να βάλω την αχοιβαδούλα εκεί που πρέπει. Τώρα μάλιστα που κοιτάω, σαν να σηκώνεται και κυματάκι. Σίγουρα θα μου ανακατέψει βοτσαλάκια και αχοιβάδες. Αύριο θα πρέπει να ξεκινήσω σχεδόν από την αρχή. Όμως θα βρίσκομαι ακόμη εδώ.

Παύω να σκέφτομαι. Αφήνω τον εαυτό μου να κάνει όπως νομίζει. Τελειώνω το ποτό μου. Μετά σηκώνομαι και φεύγω. Φεύγω από τη μεριά της παραλίας σέρνοντας τα βήματά μου, όχι επειδή διστάζω, αλλά για να κάνω όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά.

Αν αποφασίσεις να μην πολεμήσεις, σημαίνει ότι ηττήθηκες;

Ακολούθησε κείμενο του Στενήμαχου Αδόκητου που βρίσκεται εδώ.
Σκοπός και οδηγίες του παιχνιδιού.

Δεν είναι τίποτε, μια βιδούλα λάσκαρε

2009-02-01T23:09:00.011+02:00

Όταν σχεδίαζα φακούς, το μυαλό μου καμμιά φορά έφευγε και σκεφτόταν τα βουνά. Πριν μερικές μέρες κοίταζα τα βουνά, με τις εναλλαγές των κοίλων και κυρτών γραμμών τους, και μου έμοιαζαν με φακούς.

Ακόμη δεν το έχω φιλοσοφήσει. Υπομονή.

Μαντινάδα

2009-01-06T15:48:00.004+02:00

Όσα στιχάκια σου'γραψα
μωρό μου αν θυμάσαι
να γίνουν ροδοπέταλα
και πάνω να κοιμάσαι.

Γραμμένο σε σκοπιά της Βόρειας Ελλάδας από φαντάρο που δεν ήταν επαγγελματίας στιχουργός. Κάποιοι θα τον έλεγαν "τοπικό διασκεδαστή". Το άσπρο και το μαύρο σπανίως περιγράφουν τη ζωή.

Μπράβο, φτάσαμε αλλά γιατί ήρθαμε;

2009-01-06T15:13:00.002+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, οι άνθρωποι διασκέδαζαν με τοπικούς διασκεδαστές. Τον τρελλό του χωριού, μια αρκούδα που χόρευε, έναν τοπικό θίασο. Η ποιότητα της διασκέδασης συνήθως χαμηλή άλλα ήσουν με την παρέα σου και όλους τους γείτονες σε κάποια πλατεία και περνούσες μάλλον όμορφα.

Αργότερα που ο καθένας μπορούσε να δει πολύ εύκολα στην οθόνη τους καλύτερους διασκεδαστές του κόσμου, οι τοπικοί φάνταζαν πλέον ανεπαρκείς. Το κέρδος ήταν στο επίπεδο. Έβλεπες τον Βέγγο, άκουγες τον Νταλάρα, θαύμαζες τους ακροβάτες από το Πεκίνο και τα μπαλέτα Μπολσόι. Έχανες βέβαια το παρεΐστικο αλλά έτσι είναι η ζωή, κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις.

Ήταν λοιπόν μια συναλλάγή. Έδωσες κάτι και πήρες κάτι. Κατανοητό.

Ανοίγω σήμερα την τηλεόραση και τι βλέπω; Τους ίδιους τοπικούς διασκεδαστές να παίρνουν την εκδίκησή τους από τους θεατές και το ίδιο το μέσο για τον παλιότερο παραγκωνισμό τους.

Η ποιότητα λείπει. Χαμένη φυσικά και η αίσθηση της παρέας που έκανε κάποτε ανεκτή την έλλειψή της. Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι που έγκειται η συναλλαγή. Έντάξει, δώσαμε πάλι κάτι. Τι πήραμε σε αντάλλαγμα;

Υ.Γ. Νοιώθω τον ίδιο θυμό όταν πάω στο σούπερμάρκετ και βρίσκω άδεια ράφια ή δε βρίσκω στο εμπόριο κάτι που θέλω να αγοράσω. Επιτρέψτε μου να εξηγηθώ: Έχουμε δεχτεί να ζούμε σε μια καταναλωτική κοινωνία, σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Οι θυσίες σε άγχος, κόπο και ελεύθερο χρόνο γνωστές. Το αντάλλαγμα είναι η αφθονία και η ποιότητα των αγαθών. Άν δεν υπάρχουν αυτά γιατί να μη ζούμε στην Κούβα όπου θα ψιλοπεινάμε βέβαια αλλά θα είμαστε και κάθε βράδυ στο δρόμο για χορό;

Εμείς πως δείχνουμε από ψηλά;

2008-12-26T00:54:00.005+02:00

Διαβάζω στο τελευταίο Εcοnοmist:

"Στο πανεπιστημιακό της σύστημα η Ελλάδα προσεγγίζει περισσότερο τις χειρότερες όψεις του Οθωμανικού παρελθόντος από ότι η Τουρκία."

Μου θύμισε ένα σκίτσο του Aρκά: Δύο σπουργίτια πετάνε πάνω από τον κόκκορα και τον αποκαλούν μ@λ@κ@. Ο κόκκορας γυρνώντας προς εμάς, λέει απογοητευμένος: "Πάντα ήθελα να ξέρω πως δείχνω από ψηλά".

Πολύ Σκληρός Για Να Πεθάνει Νο 1

2008-12-04T17:48:00.011+02:00

Καθώς περνούσαν τα χρόνια στη φάμπρικα, κατάλαβα σιγά σιγά ότι ήμουν ο καλύτερος συνάδελφος. Τα κατά καιρούς παρατσούκλια μου (Αρμαγεδών, Χάνιμπαλ Λέκτερ κ.α.) ήξερα ότι τα έβγαζαν οι υπόλοιποι συνάδελφοι καλοπροαίρετα για να γελάσουμε.

Κάποια στιγμή απεχώρησα από την εταιρεία. Λίγο καιρό μετά και καθώς πίναμε καφέ με έναν από τους στενότερους συνεργάτες μου φαίνεται οτι ξεχείλισε από μέσα μου ο θαυμασμός για το πόσο καλά συμπεριφερόμουν. Η απάντηση ήταν αυθόρμητη και δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας. "Είσαι τρελλός; Το ξέρεις ότι σε φωνάζαμε ο Όχι Τώρα γιατί ποτέ δεν είχες καιρό να ασχοληθείς μαζί μας;" Το παραλήρημα του τέως συναδέλφου συνεχίσθηκε λες και ήθελε να απαντήσει όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για όλους τους άλλους που δεν είχαν την ευκαιρία να παρευρίσκονται. Λες και ήθελε όχι απλά να βάλει τα πράγματα στη θέση τους αλλά να με μαστιγώσει για τα κρίματά μου.

Το σοκ ήταν μεγάλο. Μα, από μέσα μου όλα φαίνονταν διαφορετικά. Η αλήθεια έιναι ότι κάπου κάπου ήμουν λίγο απόμακρος αλλά για το καλό της δουλειάς και μόνο. Αλλά δεν έχει νόημα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Η ζημιά έχει πια γίνει.

Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για να επανορθώσω είναι να γυρίσω στη δουλειά. Αυτή τη φορά θα είμαι πραγματικά ένα κομμάτι μάλαμα. Τι λέτε παλιοί μου συνάδελφοι;

Ηλιοβασιλέματα.

2008-11-30T23:53:00.014+02:00

Είπα απόψε να πρωτοτυπήσω λιγάκι και να δείξω μια φωτογραφία από ένα ηλιοβασίλεμα του περσινού καλοκαιριού.

Έχετε σκεφτεί πως οι φωτογραφίες με θέμα το ηλιοβασίλεμα πρέπει να είναι περισσότερες από τα ηλιοβασιλέματα που έχει δει ο Άνθρωπος από την αρχή της Ιστορίας; Παρολαυτά δεν πτοούμεθα.

Αν είχαν και spa...

2008-11-13T00:13:00.001+02:00

Αν δεν επηρεαστήκατε από το προηγούμενο άρθρο, επιτρέψτε μου να σας συστήσω το τέλειο μέρος για χαλάρωση. Το ΙΚΑ Μαρκοπούλου. Σοβαρά μιλάω. Χρειάστηκε να βρεθώ εκεί καμμιά εικοσαρία φορές και, συνηθισμένος από άλλα παραρτήματα ΙΚΑ, ήμουν έτοιμος για ροκ καταστάσεις. Τις πιο πολλές φορές, λόγω της μακράς αναμονής, τα πνεύματα οξύνονται και διεξάγονται μίνι εμφύλιοι πόλεμοι. Όχι όμως στο τέλειο ΙΚΑ.

Εκεί πάντα επικρατεί μια σχεδόν αφύσικη γαλήνη. Τι κι αν ταλαιπωρήθηκες να παρκάρεις, τι κι αν η ουρά φτάνει ως την πόρτα και δεν υπάρχουν χαρτάκια προτεραιότητας, τι κι αν ο μπροστινός κάνει δυο ώρες να τελειώσει; Όλα μάταια. Υπάλληλοι και πολίτες διατηρούν το κέφι τους, την ηρεμία τους και την ευγένειά τους. Υποπτευόμαι μάλιστα ότι γίνονται πιο ευγενικοί από το φυσικό τους.

Κάποιες εξηγήσεις μπορώ να τις φανταστώ:

Α. Πήγα πολύ λίγες φορές και απλά έτυχε να είναι έτσι ήρεμα.
Β. Με κάτι μας ψεκάζουν εκεί μέσα.
Γ. Όλοι οι υπάλληλοι είναι πρώην θηριοδαμαστές.
Δ. Δεν είναι παράρτημα του ΙΚΑ αλλά του Παραδείσου.

Άντε και Πάσχα στο Saturn.

2008-11-12T23:41:00.001+02:00

Ήρθαν κάτι φίλοι από το Άιγιο και κανονίσαμε να πάμε για καφέ. Επειδή θα πήγαιναν για ψώνια στο ΙΚΕΑ κανονίσαμε να συναντηθούμε εκεί. Μίλησα και με κάποιους άλλους κοινούς γνωστούς οι οποίοι ήταν εκει κοντά και ήλθαν κι αυτοί. Μόλις φτάσαμε, πήραμε στο κινητό τους φίλους που ήταν ήδη μέσα και κλείσαμε ραντεβού στη καφετέρια σε είκοσι λεπτά. Όλοι θέλαμε κάποια πράγματα. Με λίγη προσπάθεια πιάσαμε τραπέζι που μας χώραγε όλους και είχε και θέα (στο πάρκινγκ). Ήπιαμε το καφεδάκι μας, τα είπαμε ωραία και μετά το διαλύσαμε. Κάποιοι συνέχισαν τα ψώνια και κάποιοι έφυγαν.

Έχετε ακούσει να λένε πως το μαχαίρι μπαίνει γλυκά;

Αξίζει αυτή η εικόνα χίλες λέξεις;

2008-11-11T21:28:00.007+02:00

Δύο αποτυχημένες φωτογραφικές εξορμήσεις έχω να θυμηθώ:

Η πρώτη ήταν στο Παλαί ντε Σπορ στη Γλυφάδα όπου θα φωτογράφιζα ένα φίλο μου που έπαιρνε μέρος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα τζούντο. Ήμασταν πιτσιρικάδες με μειωμένο προυπολογισμό και έτσι φύλαγα το μοναδικό μου φιλμ για τον τελικό. Ο φίλος μου όμως από μετριοφροσύνη δε μου είχε εξηγήσει πόσο καλύτερος από τον ανταγωνισμό ήταν. Έτσι φτάνει στο τελικό, δίνει το χέρι στον αντίπαλο και αμέσως μετά τον πετάει στον αέρα και ο αγώνας τελειώνει πριν προλάβω να αντιδράσω. Τουλάχιστον έκανα οικονομία στο φιλμ.

Η δεύτερη ήταν το περασμένο σαββατοκύριακο. Πήγαμε στη λίμνη Πλαστήρα με τους καλούς μας (αν και λίγο παλιωμένους) φίλους. Η παρακάτω εικόνα περιγράφει όλα όσα είδαμε. Ένας από την παρέα λαχταρούσε χειμωνιάτικες διακοπές με κρύο, βροχή και τζάκι. Φαίνεται πως κάποια προσευχή του εισακούστηκε θεαματικά και έτσι είχε διαρκώς ομίχλη. Μακάρι να είχα τη παλιά μου μηχανή. Θα ξαναέκανα οικονομία στο φιλμ.

Ειρωνεία.

2008-11-06T21:32:00.003+02:00

Και ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε το ιστολόγιό μου. Επισκέπτες από Ταϋλάνδη και Βιετνάμ ήρθαν να διαβάσουν τα όσα ενδιαφέροντα και καταπληκτικά γράφονται εδώ. Το ήξερα ότι η παγκόσμια συρροή επισκεπτών ήταν θέμα ημερών, αν όχι ωρών.

Μα για στάσου, αφού δεν ξέρουν ελληνικά. (Εκτός αν είναι ομογενείς από τη Μπανκόκ και το Ανόι). Κάποιος, ή ίσως και ΚΑΠΟΙΑ κακεντρεχής, θα έλεγε ότι ήρθαν επειδή αναφέρθηκε η λέξη Sony.

Για να μου φύγει η αμφιβολία: Canon, HP, BMW, Beyonce, Adriana Lima, Sony, Sony, Sony.

Το παιχνίδι είναι χαμένο!

2008-11-05T21:04:00.005+02:00

Αυτές τις μέρες ψάχνω για καινούργιο φορητό υπολογιστή αφού σε μια στιγμή ανεξήγητης αγάπης ή καταστροφικού αλτρουισμού χάρισα τον παλιό μου στη σύντροφο της ζωής μου. Κοίταζα λοιπόν το Sony που βλέπετε στη φωτογραφία όταν το είδε η τετράχρονη κόρη μου. Το κοριτσάκι χτυπιόταν και έλεγε ότι το θέλει παρόλο που της έχουμε μάθει πολύ καλά την έννοια της οικονομίας και της διαφήμισης. Όσο και να της εξηγήσαμε ότι είναι πολύ ακριβό, πως δεν αγοράζουμε ότι βλέπουμε και ότι εν πάσει περιπτώσει ακόμη δεν ξέρει να γράφει, δεν καταφέραμε τίποτε. Έπεσε για ύπνο κλαίγοντας.

Τελικά πάω αύριο να τον πάρω αλλά σε κόκκινο χρώμα που μου αρέσει εμένα. (Πλάκα κάνω άλλα όντως τα φτιάχνουν τόσο όμορφα που καταντάει αντιαθλητικό. Σα να κυνηγάει κάποιος με κράχτη πουλιών.)

Τελικά ποιός ήταν ο μαθητής;

2008-11-04T22:26:00.001+02:00

Ένα καλοκαίρι πριν αρκετά χρόνια, είχα μαθητευόμενο στο γραφείο ένα πιτσιρικά μηχανικό από τη Γερμανία, τον Κρίστιαν. Το πάθος του ήταν τα αυτοκίνητα και ήθελε να δουλέψει ως σχεδιαστής αυτοκινήτων. Αφού έφυγε, επικοινωνήσαμε μετά από δυό-τρία χρόνια. Έκπληκτος άκουσα ότι εγκατέλειψε το όνειρό του. Η εξήγηση όμως ήταν τόσο απλή και συνάμα τόσο δύσκολη για τους περισσότερους από εμάς.

Είχε πειστεί πως ο κόσμος δεν χρειαζόταν άλλα αυτοκίνητα.

Να'σαι καλά Κρίστιαν. Μπορεί να σου έμαθα ένα κάρο πράγματα αλλά και εσύ μου έμαθες ένα τόσο δα που αξίζει χίλιες φορές τα δικά μου.

Όλα καλά.

2008-11-03T21:52:00.002+02:00

Προμήθειες: ΟΚ
Χάρτες: ΟΚ
Αντηλιακό: ΟΚ
Μαγιώ: ΟΚ

Νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι να σαλπάρουμε.

Παλιές καλές εποχές

2008-11-02T01:18:00.007+02:00

Δύο φωτογραφίες που αγγίζουν τη καλλιτεχνική φύση ενός μηχανολόγου μηχανικού η πρώτη και ενός ηλεκτρολόγου μηχανικού η δεύτερη.

Παλιότερα, που υπήρχαν ηλεκτρολόγοι-μηχανολόγοι μηχανικοί, θα ένιωθαν το καλλιτεχνικό σκίρτημα και από τις δύο φωτογραφίες.

Υπάρχει άραγε κάτι πέρα από τον εαυτό μας;

2008-11-02T00:00:00.008+02:00

Η σκληρή ειρωνεία που δίνει στο βιβλίο "Σολάρις" τη δύναμή του πηγάζει από την συνειδητοποίηση του ήρωα ότι η ανάπλαση της γυναίκας του βασίζεται αποκλειστικά σε αυτά που ο ίδιος γνώριζε για κείνη. Ο Σολάρις μπορεί να πει στον ήρωα μόνο ότι ήδη ο ίδιος γνωρίζει, και αυτό δεν αρκεί. Η ανθρωπότητα ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Γαλαξία, μόνο και μόνο για να καταλήξει να κοιτάζεται σε ένα καθρέπτη που της αποκαλύπτει την έλλειψη κατανόησής της.

Φαίνεται λοιπόν ότι αρμόζει απόλυτα πως οι δύο ταινίες του "Σολάρις" καταλήγουν να απεικονίζουν την ιδέα του συγγραφέα με τρόπο που εμφανώς δεν επεδίωκαν οι δημιουργοί τους.

Ο Αντρέι Ταρκόφσκι κοίταξε το βιβλίο και είδε μία ταινία του Ταρκόφσκι.
Ο Στήβεν Σόντερμπεργκ κοίταξε το βιβλίο και είδε μια αισθηματική ταινία.

Και οι δύο σκηνοθέτες συνάντησαν τον Σολάρις και ο καθένας είδε μόνο τους δικούς του προβληματισμούς.

Στήβεν Χάρτ, Μάρτιος 2006. Από νεκρολογία για τον Στάνισλαβ Λεμ, τον συγγραφέα του Σολάρις

Καλώς ήλθατε καινούργιοι μου φίλοι.

2008-10-30T00:08:00.005+02:00

Τη Παρασκευή είχαμε τη σπάνια τύχη να είμαστε καλεσμένοι στο σπίτι ενός ζευγαριού που πρόσφατα γνωρίσαμε. Καταπληκτικοί άνθρωποι. Δέσαμε αμέσως και περάσαμε υπέροχα. Το καλύτερο όμως είναι ότι μου δίνεται η ευκαιρία να ξαναπώ υπέροχες πλην όμως χιλιοειπωμένες ιστορίες που δεν τολμώ να επαναλάβω στους παλιούς μου φίλους. Καλώς ήλθατε καινούργιοι μου φίλοι.

Λυρισμός στη Φάμπρικα.

2008-10-29T23:55:00.021+02:00

Πριν πολλά χρόνια καθόμουν στο γραφείο μου στο εργοστάσιο οπτικών όπου δούλευα. Ήταν απόγευμα και μόλις είχαμε σχολάσει. Καθώς έφευγε η υπεύθυνη παραγωγής φακών, κοντοστάθηκε να με χαιρετήσει. Όταν τι ρώτησα τι κάνει, μου απήντησε:

"Όσο δουλεύουν οι μηχανές, όσο υπάρχουν άνθρωποι και όσο βγαίνουν μαργαρίτες θα είμαι ευτυχισμένη".

Τρελλάθηκα. Δεν περίμενα τέτοιο λυρισμό. Μόνο που δεν δάκρυσα και της το είπα. Απορημένη μου είπε ότι μίλαγε για τα προβλήματα στη δουλειά της και τίποτε παραπάνω: Οι μηχανές της χαλούσαν διαρκώς ("Όσο δουλεύουν οι μηχανές"), δεν είχε αρκετό προσωπικό ("όσο υπάρχουν άνθρωποι") και το μηχανουργείο αργούσε να της φτιάξει τα εργαλεία κοπής φακών που λέγονται μαργαρίτες ("όσο βγαίνουν μαργαρίτες"). Ένιωσα όπως νοιώθει ένα πικάπ αν το βγάλεις από τη πρίζα ενώ παίζει.

Βρέθηκε το φάρμακο κατά της ποίησης.

2008-10-29T23:37:00.005+02:00

Τελικά και με πολύ κόπο βρέθηκε τρόπος να θεραπεύεται ο άνθρωπος από την όποια διάθεση να εκφραστεί με γλαφυρό, λυρικό, ή ακόμη χειρότερα, ποιητικό τρόπο. Πρόκειται για το στρατιωτικό πρότυπο MIL-STD-961 που περιγράφει πως πρέπει να γράφεται μια στρατιωτική προδιαγραφή ή εγχειρίδιο. Η έστω και τμηματική ανάγνωση του εν λόγω προτύπου προκαλεί μόνιμη καταστολή της δυνατότητας καλλιτεχνικής έκφρασης. Σε αντιστάθμισμα ο αναγνώστης μαθαίνει την ομορφιά των αριθμημένων παραγράφων όπως και το να χρησιμοποιεί αποκλειστικά την ενεργητική φωνή.

Να και μια φωτογραφία.

2008-10-29T08:35:00.011+02:00

Τα πρώτα δειλά βήματα.

2008-10-28T13:45:00.003+02:00

Γειά σας. Ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο κυρίως για να εκπαιδευτώ και να μπορώ να βοηθάω το κορίτσι μου με το δικό της. Δεν ξέρω που θα με βγάλει αυτή η προσπάθεια. Το πιο πιθανό, λόγω της τεχνοκρατικής φύσης μου, είναι να παραμείνει ένα πεδίο δοκιμών. Ίσως όμως και να εξελιχτεί σε κάτι καλύτερο. Το όνομά του σίγουρα είναι ένα πρώτο βήμα. Απ' όσο ξέρω και απ' ότι μου έλεγε ο πατέρας μου, αστροπίνες είναι τα κυπαρίσσια που είναι τόσο ψηλά που πίνουν τα αστέρια.