Πολύ Σκληρός Για Να Πεθάνει Νο 1

Καθώς περνούσαν τα χρόνια στη φάμπρικα, κατάλαβα σιγά σιγά ότι ήμουν ο καλύτερος συνάδελφος. Τα κατά καιρούς παρατσούκλια μου (Αρμαγεδών, Χάνιμπαλ Λέκτερ κ.α.) ήξερα ότι τα έβγαζαν οι υπόλοιποι συνάδελφοι καλοπροαίρετα για να γελάσουμε.

Κάποια στιγμή απεχώρησα από την εταιρεία. Λίγο καιρό μετά και καθώς πίναμε καφέ με έναν από τους στενότερους συνεργάτες μου φαίνεται οτι ξεχείλισε από μέσα μου ο θαυμασμός για το πόσο καλά συμπεριφερόμουν. Η απάντηση ήταν αυθόρμητη και δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας. "Είσαι τρελλός; Το ξέρεις ότι σε φωνάζαμε ο Όχι Τώρα γιατί ποτέ δεν είχες καιρό να ασχοληθείς μαζί μας;" Το παραλήρημα του τέως συναδέλφου συνεχίσθηκε λες και ήθελε να απαντήσει όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για όλους τους άλλους που δεν είχαν την ευκαιρία να παρευρίσκονται. Λες και ήθελε όχι απλά να βάλει τα πράγματα στη θέση τους αλλά να με μαστιγώσει για τα κρίματά μου.

Το σοκ ήταν μεγάλο. Μα, από μέσα μου όλα φαίνονταν διαφορετικά. Η αλήθεια έιναι ότι κάπου κάπου ήμουν λίγο απόμακρος αλλά για το καλό της δουλειάς και μόνο. Αλλά δεν έχει νόημα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Η ζημιά έχει πια γίνει.

Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για να επανορθώσω είναι να γυρίσω στη δουλειά. Αυτή τη φορά θα είμαι πραγματικά ένα κομμάτι μάλαμα. Τι λέτε παλιοί μου συνάδελφοι;

Περισσότερα...

Τελικά ποιός ήταν ο μαθητής;

Ένα καλοκαίρι πριν αρκετά χρόνια, είχα μαθητευόμενο στο γραφείο ένα πιτσιρικά μηχανικό από τη Γερμανία, τον Κρίστιαν. Το πάθος του ήταν τα αυτοκίνητα και ήθελε να δουλέψει ως σχεδιαστής αυτοκινήτων. Αφού έφυγε, επικοινωνήσαμε μετά από δυό-τρία χρόνια. Έκπληκτος άκουσα ότι εγκατέλειψε το όνειρό του. Η εξήγηση όμως ήταν τόσο απλή και συνάμα τόσο δύσκολη για τους περισσότερους από εμάς.

Είχε πειστεί πως ο κόσμος δεν χρειαζόταν άλλα αυτοκίνητα.

Να'σαι καλά Κρίστιαν. Μπορεί να σου έμαθα ένα κάρο πράγματα αλλά και εσύ μου έμαθες ένα τόσο δα που αξίζει χίλιες φορές τα δικά μου.

Περισσότερα...

Λυρισμός στη Φάμπρικα.

Πριν πολλά χρόνια καθόμουν στο γραφείο μου στο εργοστάσιο οπτικών όπου δούλευα. Ήταν απόγευμα και μόλις είχαμε σχολάσει. Καθώς έφευγε η υπεύθυνη παραγωγής φακών, κοντοστάθηκε να με χαιρετήσει. Όταν τι ρώτησα τι κάνει, μου απήντησε:

"Όσο δουλεύουν οι μηχανές, όσο υπάρχουν άνθρωποι και όσο βγαίνουν μαργαρίτες θα είμαι ευτυχισμένη".

Τρελλάθηκα. Δεν περίμενα τέτοιο λυρισμό. Μόνο που δεν δάκρυσα και της το είπα. Απορημένη μου είπε ότι μίλαγε για τα προβλήματα στη δουλειά της και τίποτε παραπάνω: Οι μηχανές της χαλούσαν διαρκώς ("Όσο δουλεύουν οι μηχανές"), δεν είχε αρκετό προσωπικό ("όσο υπάρχουν άνθρωποι") και το μηχανουργείο αργούσε να της φτιάξει τα εργαλεία κοπής φακών που λέγονται μαργαρίτες ("όσο βγαίνουν μαργαρίτες"). Ένιωσα όπως νοιώθει ένα πικάπ αν το βγάλεις από τη πρίζα ενώ παίζει.

Περισσότερα...